ตอนที่ 295 ย้ายกลับเขตทหารเมืองหลวง

ซุนเหยียนรู้เรื่องตระกูลเจียงอยู่แล้ว แต่ไม่เคยไปคลุกคลีเล่นกับพวกลูก ๆ บ้านนั้นเลย ตอนเด็กเธอยังเคยตามพ่อแม่ไปเยี่ยมเยียนอยู่บ้าง พอโตขึ้นก็ไม่เคยไปอีกแม้แต่ครั้งเดียว

ทว่าเธอก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไรกัน คนที่มีวาสนาต่อกันสุดท้ายย่อมได้มาเคียงคู่กันอยู่ดี

แต่หากวาสนายังมาไม่ถึง ต่อให้พ่อแม่สนิทสนมกันเพียงใด พวกเด็ก ๆ ก็อาจจะไม่รู้จักกันอยู่ดี เหมือนอย่างที่เธอเคยได้ยินชื่อเจียงเฉิงแต่ไม่เคยเจอหน้า

สองแม่ลูกคุยกันบนโซฟาอย่างออกรสออกชาติ คนสองคนในห้องหนังสือก็กลับออกมาพอดีในเวลานี้

ซุนเหยียนมองไปยังพ่อของตัวเองเป็นคนแรก อืม สีหน้าดูดีขึ้นมากแล้ว ดูท่าเจียงเฉิงจะจัดการกล่อมจนอยู่หมัดแล้วสินะ!

สมแล้วจริง ๆ ที่เป็นผู้ชายที่เธอตาถึงมองไว้ ช่างมีความสามารถเสียจริง