กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอซุนเหยียนดึงสติกลับมาได้อีกครั้ง ถึงพบว่าในห้องครัวเหลือเพียงเธอกับเจียงเฉิงแล้ว
เจียงเฉิงเองก็เข้าใจเจตนาของหลินรั่ว
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป เดินตรงเข้าไปหาซุนเหยียน
“ฉันช่วยนะ”
พูดพลางเอื้อมมือไปหยิบผัก ทว่ามือของทั้งคู่ข้างหนึ่งปล่อยข้างหนึ่งจับ ชนโดนกันพอดี
ชั่วพริบตา ใบหน้าของคนทั้งสองก็ซับสีเลือดฝาด
เพียงแต่คนหนึ่งผิวขาวผ่องมองเห็นได้ชัดเจน อีกคนผิวสีน้ำผึ้งจึงสังเกตเห็นได้ยาก
แต่ความรู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างกายนั้น ต่างฝ่ายต่างสัมผัสได้อย่างชัดเจนจริง ๆ
“ขะ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
เจียงเฉิงรีบขอโทษทันที นี่เขากำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย