กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอกลับมาถึงเมืองจี้ ก็เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี
หลินรั่วลงจากเครื่องบินแล้วก็แทบจะรอไม่ไหวแม้แต่เค่อเดียว อยากจะตรงดิ่งกลับบ้านในทันที
เธอคิดถึงเจ้าตัวเล็กทั้งสามใจแทบขาด และไม่รู้ว่าพวกเขาจะยังจำแม่ได้อยู่ไหม
คิดถึงตรงนี้หลินรั่วก็รู้สึกน้อยใจเหลือเกิน!
ลู่เสียนฉือสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของหลินรั่วไม่ค่อยดี จึงรีบกุมมือเธอไว้แน่น บนรถยังมีคนอื่นอยู่ เขาจึงไม่สะดวกทำอย่างอื่น
“ฉันไม่เป็นไร คิดถึงลูก ๆ น่ะ”
“อืม อีก 20 นาทีก็ถึงบ้านแล้ว”
“ฉันมีของขวัญติดไม้ติดมือมาให้พวกเขาด้วย พวกเขาต้องดีใจมากแน่”
ลู่เสียนฉือเอ่ยปลอบ
“หือ? คุณเอาของขวัญมาให้พวกเขาได้ยังไง? คุณมีเวลาที่ไหนกัน?”