เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่หลินรั่วกลับถึงบ้านก็บังเอิญเจอเฉียนเสี่ยวฉินพอดี
“อุ๊ย น้องหลิน นี่เธอขึ้นเขามาเหรอ”
เฉียนเสี่ยวฉินถือตะกร้าไว้ในมือ พอเห็นหลินรั่วก็เอ่ยถามด้วยความดีใจ
“ใช่ค่ะพี่สะใภ้ ฉันไม่มีอะไรทำเลยขึ้นไปเดินเล่นมาน่ะ แล้วนี่พี่จะไปไหนเหรอคะ”
หลินรั่วยิ้มบาง ๆ ตอบพลางเดินเข้าไปหาเฉียนเสี่ยวฉิน
“ฉันก็กำลังจะไปบ้านเธอน่ะสิ”
“บ้านเรากินเกี๊ยวกัน ฉันรู้ว่าวันนี้เธออยู่บ้านคนเดียว ก็เลยตักมาให้ชามหนึ่ง เป็นไส้หมูขึ้นฉ่าย หอมมากเลยนะ เธอลองชิมฝีมือพี่สะใภ้ดู”
เฉียนเสี่ยวฉินเอ่ยแบ่งปันอย่างมีความสุข
หลินรั่วเข้าใจในทันทีว่าทำไมเฉียนเสี่ยวฉินถึงรู้ว่าที่บ้านมีเธออยู่แค่คนเดียว!
ก็เพราะตอนเถาซือหัวออกไปเมื่อเช้าดูกระฟัดกระเฟียดไม่เต็มใจ คนในตรอกนี้ขอแค่ใครอยู่บ้านก็รู้กันหมดทั้งนั้น