กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เวลาผ่านไปพริบตาเดียวก็ถึงวันที่หลินเฉิงซงต้องออกจากเมืองจี้
“พ่อคะ สิ่งเหล่านี้พ่อนำติดตัวไป ส่วนพวกนี้เดี๋ยวฉันจะไปที่ทำการไปรษณีย์ส่งตามไปให้ค่ะ”
“ของกินของใช้ข้างในพ่อจำได้ทั้งหมดแล้วใช่ไหมคะ!”
หลินรั่วยืนยันถามอีกครั้ง
“อืม จำได้แล้ว จำได้แล้ว!”
ในใจของหลินเฉิงซงเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข แม้ลูกสาวจะไม่ได้เอ่ยปากว่ายกโทษให้ตน แต่ทำได้ถึงขนาดนี้เขาก็รู้ว่าเป็นเพราะลูกสาวของเขาจิตใจดี
“เอาละ เจียงหยวนน่าจะใกล้มาถึงแล้ว พวกเราเตรียมตัวไปกันเถอะค่ะ”
หลินรั่วก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วพูดขึ้น
“ฉันต้องไปด้วยไหม”
เถาซือหัวเอ่ยถาม