ตอนที่ 37 เข้าไปในร้านมิตรภาพได้อย่างราบรื่น

เวลาผ่านไปชั่วพริบตาเดียวก็ครบหนึ่งชั่วโมง ระหว่างนั้นเจ้าราชันหวังก็ออกมาช่วย น้าหว่านกับลู่เสียนฉือเองก็ไม่ได้อยู่ว่าง

คนสี่ห้าคนช่วยกันห่อของ ถึงได้จัดการเสร็จเรียบร้อย

พอคิดเงินเสร็จ หลินรั่วรู้สึกเหมือนตัวเองเหมาสหกรณ์จัดจำหน่ายไปเกือบครึ่งร้านแล้ว!

แต่เงินกลับใช้ไปไม่เท่าไหร่ อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่าเงินในยุคนี้ช่างมีค่าจริง ๆ!

เพียงแต่หลินรั่วรู้สึกเหมือนพนักงานขายคนอื่น ๆ จะชินชากันหมดแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร

“วางใจเถอะ พนักงานภายในของพวกเรามีสวัสดิการแบบนี้ปีละครั้งอยู่แล้ว อีกอย่างป้าหวังของเธอยังเป็นเจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้า เรื่องนี้ได้รับอนุญาตแล้ว!” เธอยกสวัสดิการของตัวเองให้หลินรั่ว

เจ้าราชันหวังเห็นหลินรั่วสงสัยจึงอธิบายขึ้นมา!

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณป้าหวังจริง ๆ นะคะ!”