บทที่ 337

บทที่ 337

เถาวัลย์โลหิตภาพลวงตาที่สละหางเพื่อรักษาชีวิตใช้หยุดยั้งการกัดกร่อนไม่ให้ลุกลามต่อ บัดนี้ก็เหี่ยวเฉาพันรอบข้อมือของเซี่ยหยิงเอาไว้ แสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของน้ำในบึงวั่งซูได้เป็นอย่างดี

หากเมื่อครู่เถาวัลย์โลหิตไม่ตัดใจสละหางส่วนหนึ่งแล้วกลับมาให้ทันเวลา เกรงว่าตอนนี้คงจะมีจุดจบไม่ต่างจากคนผู้นั้นไปแล้ว

เซี่ยหยิงให้อินอินเก็บเถาวัลย์โลหิตเส้นนี้กลับเข้าพื้นที่ระบบแล้วใช้น้ำไท่เจินรดน้ำบำรุงเลี้ยงดูใหม่อยู่สักพัก จากนั้นจึงหันกลับไปมองบึงวั่งซูที่ไม่ไกลออกไปซึ่งสงบลงแล้วอีกครั้ง

ผิวน้ำขาวกระจ่างดั่งหยกบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้ที่ติ ทว่ากลับเป็นน้ำในบึงที่เต็มไปด้วยรัศมีศักดิ์สิทธิ์สายนี้ที่คร่าชีวิตคนผู้หนึ่งไปได้ในชั่วพริบตา