บทที่ 309

บทที่ 309

ในเสี้ยววินาทีที่ลงมือทำลายภาพลวงตาด้วยตนเอง เซี่ยหยิงรู้สึกเพียงว่าทั่วร่างเบาสบาย ราวกับว่าพันธนาการชั้นนั้นที่สวมทับอยู่บนหัวใจมาโดยตลอดได้คลายออกอย่างไร้ร่องรอยเช่นกัน

และในยามนี้เอง เซี่ยหยิงจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าตนเองได้มายืนอยู่บนบันไดขั้นที่เจ็ดร้อยห้าสิบตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

สิ่งที่สลายหายไปพร้อมกับพันธนาการในใจคือแรงต้านทานภายนอกที่มีอยู่บนบันไดสู่สวรรค์มาโดยตลอด เซี่ยหยิงก้าวเดินขึ้นไปทีละขั้นต่อไป ทว่าหนทางหลังจากนี้กลับเดินได้ง่ายดายยิ่งกว่าหลายร้อยขั้นแรกเสียอีก

ไม่เพียงเท่านั้น นับตั้งแต่เซี่ยหยิงหลุดพ้นจากภาพลวงตาอันงดงามที่ถักทอขึ้นจากความเสียดายในอดีต กลิ่นอายรอบกายของนางก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปเช่นกัน

ปราณวิญญาณระหว่างฟ้าดินแห่งนี้พากันไหลทะลักเข้าหาเซี่ยหยิงโดยอัตโนมัติ