บทที่ 303

บทที่ 303

"พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องสำนักเดียวกัน นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว"

แม้ว่าเรื่องที่เบาะแสต้องขาดสะบั้นลงเพราะไป๋เสี่ยวเซิงระเบิดตัวเองจะทำให้เซี่ยหยิงรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย แต่เมื่อได้เห็นภาพที่เหล่าศิษย์น้องใช้เวลาร่วมกันอย่างกลมเกลียว นางก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นยิ้ม:

บางทีเสี่ยวเฮ่ออาจจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำกระมัง?

ยามที่เพิ่งเข้าสำนักเซียวเหยา เจ้าตัวมีนิสัยสันโดษรักสันเทอดและเกลียดการผูกสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ใด ทว่าเวลานี้กลับกลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวใหญ่อย่างเกาะชีเป่าแห่งสำนักเซียวเหยาอย่างแท้จริงเสียแล้ว

ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยเดิมของเขาแล้ว ไม่มีทางยื่นมือช่วยเหลือผู้อื่นยามเกิดภัยอันตรายอย่างเด็ดขาด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเอ่ยคำพูดที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกรับผิดชอบเช่นนี้ออกมาเลย