บทที่ 279

บทที่ 279

"ไปเถอะ"

เสวี่ยหนิงไม่ยอมเอ่ยคำใดอีก นางสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ แล้วผลักเซี่ยหยิงออกไปทันที

พร้อมกันนั้น ด้านหลังของเซี่ยหยิงก็ปรากฏวังวนสีดำขนาดมหึมาขึ้นมาสายหนึ่ง ซึ่งกลืนกินร่างของนางเข้าไปโดยตรง ความรู้สึกวิงเวียนศีรษะคุ้นเคยพรั่งพรูเข้ามาอีกระลอก

ช่วงเวลาที่ดวงวิญญาณกลับคืนสู่ร่าง นางรู้สึกเพียงว่าจิตใจที่เคว้งคว้างในที่สุดก็ตกลงสู่พื้นดินอย่างมั่นคง

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เซี่ยหยิงจึงพบว่าผู้คนจำนวนมากนอนระเกะระกะกันอยู่รอบกาย และทุก ๆ คนต่างก็มีหนวดสีดำเส้นหนึ่งพันธนาการเอาไว้โดยไม่มีข้อยกเว้น

แม้แต่รอบตัวของเซี่ยหยิงเองก็ยังมีชิ้นเนื้อหนวดที่ขาดสะบั้นกระจัดกระจายอยู่หลายท่อน