บทที่ 227

บทที่ 227

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ความกังวลบนใบหน้าของเซวียซวงซวงกลับไม่ได้ลดน้อยลงไปแม้แต่น้อย

นางประคองซูเหมี่ยวซึ่งมีรูปร่างใกล้เคียงกับตนให้ลุกขึ้นยืนโดยไม่คิดรังเกียจ ก่อนจะหันไปสั่งการเย่าเถา

"เย่าเถา เจ้าพาอาเหมี่ยวกลับไปพักผ่อนด้วยตนเองเถอะ แล้วส่งคนไปเชิญผู้ฝึกวิชาแพทย์ตระกูลฉินมาตรวจดูอาการบาดเจ็บของอาเหมี่ยวด้วย กำชับว่าอย่าให้หลงเหลืออาการบาดเจ็บเรื้อรังเป็นอันขาด"

"ประมุขตระกูลวางใจเถอะเจ้าค่ะ บ่าวจะจัดการให้เรียบร้อยเองเจ้าค่ะ"

"ขออภัยทุกท่านด้วย ข้าขอตัวลาไปก่อน"

แม้ยามนี้ซูเหมี่ยวจะมองไม่เห็นสิ่งใดแล้ว ทว่าสัมผัสเทวะยังคงใช้การได้เป็นปรกติ จึงยังคงสามารถแผ่สัมผัสเทวะออกไปเพื่อรับรู้สถานการณ์ภายนอกได้

เซี่ยหยิงและคนอื่นๆ ต่างก็ไม่คาดคิดว่าจะเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้น

ซูเหมี่ยวถึงกับถูกสะท้อนกลับจนบาดเจ็บรุนแรงถึงเพียงนี้!

เห็นได้ชัดว่าฝีมือและพลังของคนผู้นั้นไม่ธรรมดาเลยแม้แต่น้อย!