บทที่ 192

บทที่ 192

เซี่ยหยิงกลับมายืนอยู่หน้าต้นอู๋ถงที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าครานี้อีกครั้ง นางแนบหน้าผากเข้ากับลำต้นเบา ๆ อย่างทะนุถนอม

ตามด้วยเสียงร่ายคาถาพึมพำในลำคอ แสงสีเขียวเรืองรองค่อย ๆ เอ่อล้นออกมาจากจุดที่พวกมันแนบชิดกัน

เถาวัลย์นับไม่ถ้วนยืดตัวออกมาจากแสงสว่างนั้นก่อนจะโอบล้อมต้นอู๋ถงเอาไว้ทั้งหมด ท่วงท่าอ่อนโยนราวกับกำลังปฏิบัติกับของล้ำค่าที่เปราะบางชิ้นหนึ่ง

ผีเสื้อสีเขียวบินมาเกาะลงบนกิ่งก้านของต้นอู๋ถงเบา ๆ เซี่ยหยิงหลับตาลงใช้หัวใจมองและรับรู้

ด้วยผลกระทบจากค่ายกลใต้เมืองเฉาเฟิ่ง ทำให้ในยามนี้ต้นอู๋ถงไม่สามารถส่งต่อข่าวสารใด ๆ ให้แก่เซี่ยหยิงได้ด้วยตนเองอีกต่อไป

ต่อให้เซี่ยหยิงจะใช้ "ความเจริญพร้อมแห่งสรรพสิ่ง" อีกครั้ง ก็ยังยากที่จะรับรู้อารมณ์ความรู้สึกและความคิดของต้นอู๋ถงได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งเหมือนครั้งก่อน