บทที่ 173

บทที่ 173

"เซี่ยหยิง เจ้าก็อย่าได้กังวลไปเลย เมืองเฉาเฟิ่ง นั้นกว้างใหญ่ยิ่งนัก บางทีสหายของเจ้าอาจจะตกลงไปในสถานที่เร้นลับสักแห่งจนยังไม่มีผู้ใดค้นพบในช่วงเวลานี้กระมัง" เฟิ่งเหยียน เอ่ยปลอบโยน

"รอจนกระทั่งค้นพบแล้ว จวนเจ้าหงส์ ของพวกเราจะต้องล่วงรู้ได้ในทันทีอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นข้าค่อยแจ้งข่าวให้เจ้าทราบก็แล้วกันนะ"

"เช่นนั้นก็ได้"

แม้ เซี่ยหยิง จะเป็นห่วง จีเฮ่อยวน แต่ก็ยังคงตระหนักถึงความสามารถของ จีเฮ่อยวน ได้เป็นอย่างดี ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องเช่นนี้ต่อให้ร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์

ดังนั้นจึงทำได้เพียงกดความไม่สงบภายในใจลงชั่วคราว สายตากลับมาทอดมอง ยหวินเม่ย ผู้ซึ่งกลายเป็นมัมมี่ไปอีกครั้ง

"นางกลายเป็นสภาพเช่นนี้ไปได้อย่างไรกัน?"

"อ๋อ ข้าได้ยินมาว่าตอนที่มีคนพบตัวนาง ตามเนื้อตัวไม่มีจุดไหนที่สมบูรณ์เลยสักนิด เลือดไหลหยดติ๋ง ๆ จนเปรอะเปื้อนพื้นไปหมด ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์เลือดเลยสักนิด"