บทที่ 143

บทที่ 143

สิ้นเสียงคำพูด ร่างสีแดงเพลิงสายนั้นก็หายลับไปตรงระเบียงทางเดินแล้ว

เสิ่นฝูยวี่ที่เพิ่งจะตั้งสติได้ช้ากว่าก้าวหนึ่งฟาดฝ่ามือลงบนเรียวขาของซูหยานจืออย่างแรง ทั้งยังหยิกเข้าให้อีกหนึ่งทีจนซูหยานจือผู้ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์มาโดยตลอดถึงกับควบคุมสีหน้าไม่อยู่เป็นครั้งแรก แยกเขี้ยวเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาทันที

"เอ๊ะ? ไฉนไม่เจ็บเล่า? หรือว่าข้ากำลังฝันอยู่?"

"ศิษย์น้องเสิ่น เจ้าหยิกขาของข้านะ!"

"หา?" เสิ่นฝูยวี่รีบปล่อยมือทันที บนใบหน้าพลันปรากฏแววสำนึกผิดขึ้นมาวูบหนึ่ง "ศิษย์พี่ซู ขออภัยด้วยนะเจ้าคะ ข้าตื่นเต้นเกินไปหน่อยเลยหยิกผิดขาเจ้าค่ะ"

"ไ…ไม่เป็นไร..."

ซูหยานจือพยายามทำเป็นไม่สนใจความเจ็บปวดที่ขา พร้อมกับเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา "คราวหลัง...อย่าหยิกผิดอีก…ก็พอ..."

"ไป ๆ ๆ พวกเรารีบตามไปกันเถอะ อาหยิงจะไปแย่งตัวเจ้าบ่าวแล้ว! ความสนุกเช่นนี้จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!"