บทที่ 126

บทที่ 126

"อาหยิง ข้ากับศิษย์พี่สองคนนี้เมื่อครู่นี้ยังไม่รู้เลยว่าสัตว์อสูรตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงวิญญาณของเจ้า พวกเขาไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินเจ้าเลยสักนิด เจ้าพอจะให้อภัยพวกเขาได้ไหมจ๊ะ?"

ยามเห็นคิ้วโก่งดั่งภูเขาไกลของหลินเยว่เซียงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย น้ำเสียงทั้งอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความจนใจ ขนตางยาวหนากระพริบถี่สองสามครั้งก่อนจะหลุบต่ำลงช้า ๆ เพื่อบังความรู้สึกโศกเศร้าและน้อยอกน้อยใจที่แสดงออกมาได้อย่างพอดิบพอดี

"ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบข้า แต่ข้าไม่ได้มีความคิดร้ายต่อเจ้าจริง ๆ เรื่องในคราวนี้ก็เป็นเพียงแค่ความเข้าใจผิดจริง ๆ นะ"

"ซี๊ดฮ่าซี๊ดฮ่า~"

เซี่ยหยิงผู้กำลังซดหม้อไฟจนริมฝีปากเปรอะเปื้อนด้วยน้ำมันสีแดงถึงได้เงยหน้าขึ้นในที่สุด นางเหลือบมองหลินเยว่เซียงแวบหนึ่งราวกับกำลังทานอาหารทานเล่นโปรดปราน

จากนั้นก็ก้มหน้าลงกินข้าวต่ออย่างตั้งใจ