บทที่ 125

บทที่ 125

ทุกคนกวาดสายตามองแล้วมองอีก ในที่สุดก็สามารถยืนยันได้ว่า:

กระจกหยินหยางแปดทิศไม่ได้พัง ดวงตาของพวกเขาก็ไม่ได้พังเช่นกัน สิ่งที่พังคือสมองของเซี่ยหยิงต่างหาก!

เข้ามาในแดนลับทั้งทีไม่รีบฉวยเวลาตามหาล้ำเลื่อนและโอกาสวาสนา กลับมาจับปลา ถอนหญ้า นั่งอยู่ริมลำธารแถมยังเอาเตาหลอมโอสถมาทำอาหารกินเนี่ยนะ?!

นี่คือสิ่งที่คนปกติเขาทำกันอย่างนั้นหรือ?

"เกินไปแล้ว! ชนิดที่ว่าเกินไปแล้วจริง ๆ!" จอมกระบี่เหิงหยวนผู้ยากจนที่สุดในเก้าสำนักใหญ่รู้สึกปวดใจยิ่งนัก เขาฟาดต้นขาของตัวเองแรง ๆ อย่างเจ็บปวด

"ปลามังกรเงิน ปลาหลีเปี่ยมหิมะ หญ้าหยกมรกต... นางกินปลาอยู่รึไงกัน?! นางกำลังกินหินวิญญาณนับไม่ถ้วนต่างหากล่ะ!"

"จอมกระบี่เหิงหยวน ใจเย็น ๆ ก่อนเถอะ"