บทที่ 123

บทที่ 123

"แปะ!"

นางตกลงบนแผ่นหลังกว้างที่คุ้นเคย ก้มหน้ามองดูก็พบว่าเป็นจูจู

"ไม่เป็นไรแล้ว อันตรายถูกขจัดแล้ว!"

ต่อให้จูจูจะพูดไม่ได้ แต่เซี่ยหยิงก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความห่วงใยและความกังวลที่มันมีต่อตน นางจึงลูบหัวจูจูเป็นการปลอบโยน

"อ๋อจริงสิ เมื่อครู่ตอนอยู่ใต้ทะเล ข้ายังเห็นสัตว์อสูรและพืชวิญญาณอยู่ไม่น้อย สู้ไปจัดการมาสักหน่อยแล้วพวกเราทำมื้อดี ๆ รางวัลให้ตัวเองสักหน่อยดีหรือไม่?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาสีเขียวมรกตของจูจูก็เปล่งประกายความตื่นเต้นออกมา

คนกับแมงมุมบรรลุข้อตกลงกันได้ในพริบตา จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งดิ่งลงสู่ก้นทะเล

...

แท้จริงแล้วภาพรวมของแดนลับสิบสองรกร้างคือเกาะมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนผืนทะเลไร้ขอบเขต