กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 106
"พรวด! ฮ่าๆๆๆ…" เจ้าหุบเขาลู่โย่วโย่วกลั้นหัวเราะไม่ไหวจนหลุดเสียงหัวเราะออกมา "ขออภัยด้วยนะเจ้าคะทุกท่านสหายเต๋า… ฮ่าๆ… ข้าไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ"
"เจ้าสำนักมู่ ข้าไม่ได้เยาะเย้ยท่านอย่างแน่นอน ข้าแค่บังเอิญนึกถึงเรื่องตลกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ต่างหาก"
"ไม่ได้เยาะเย้ยว่าท่านเหมือนคางคกอย่างแน่นอน"
คนอื่นๆ ที่พยายามกลั้นหัวเราะต่างพากันเบือนสายตาหนีอย่างพร้อมเพรียงกัน:
เจ้าหุบเขาลู่ ขอแค่ท่านไม่พูดประโยคสุดท้ายนั่นออกมาหรือเก็บรอยยิ้มบนใบหน้ากลับไปเสียหน่อย บางทีท่านมู่เฉินอาจจะหลงเชื่อเอาได้
ส่วนในตอนนี้ ใครเชื่อคำพูดของนางก็คงเป็นคนโง่แล้ว!
ทว่ามู่เฉินในเวลานี้กลับตกตะลึงจนตั้งสติไม่ทันกับคำด่าทอเมื่อครู่:
สิ่งที่สำคัญไม่ใช่การที่เขาถูกด่า!
แต่เป็นคนที่ด่าเขาดันเป็นเซี่ยหยิงต่างหาก!