บทที่ 97

บทที่ 97

"ศิษย์พี่ห้า" หลินเยว่เซียงยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทันทีที่เห็นตี๋เฉินเยว่ก็ธรรมชาติและแนบชิดเข้าไปคล้องแขนเขาอย่างเป็นกันเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความออดอ้อนน่ารักของเด็กสาว

"ข้าเพิ่งจะหลอมอาวุธวิญญาณป้องกันชิ้นใหม่ขึ้นมาได้และอยากจะนำไปมอบให้ศิษย์พี่ ไปที่ถ้ำบำเพ็ญของศิษย์พี่แต่กลับไม่เห็นใคร ศิษย์พี่ห้าไปไหนมาหรือเจ้าคะ"

การถามอย่างไม่ใส่ใจของหลินเยว่เซียงกลับไปสะกิดโดนเรื่องที่ตี๋เฉินเยว่ไม่ต้องการจะหวนนึกถึงและไม่ต้องการจะเอ่ยถึงพอดี รอยยิ้มในดวงตาของเขาจึงอดไม่ได้ที่จะจางหายไปหลายส่วน

"ไม่มีอะไร" ตี๋เฉินเยว่เอื้อมมือไปลูบศีรษะนาง "ก็แค่ไปจัดการเรื่องวุ่นวายที่ศิษย์สาย นอกคนหนึ่งก่อขึ้นมาเท่านั้น"

"จริงสิ ศิษย์น้องเล็ก ช่วงนี้เจ้าเคยเห็นเซี่ยหยิงบ้างไหม"