บทที่ 88

บทที่ 88

ตอนที่เซี่ยหยิงลืมตาขึ้นมา นางรู้สึกเพียงว่าศีรษะมึนงงเป็นอย่างยิ่ง เบื้องหน้าปรากฏใบหน้าของเสี่ยวเฮ่อ รวมถึงเหล่าศิษย์พี่และศิษย์พี่หญิงหลายคนลอยวนไปมา

นางอยากจะเอ่ยปากพูด ทว่ากลับพบว่าลิ้นของตนเองยังคงชาจนพูดไม่ออก

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อนึกถึงฤทธิ์ยาของโอสถกระดูกหยกเม็ดก่อนหน้านี้แล้ว เซี่ยหยิงก็ไม่อยากจะพูดอะไรอีก...

เหตุใดก่อนหน้านี้นางถึงไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองมีพรสวรรค์ในการเป็นผู้บำเพ็ญวิถีพิษ ด้วยฤทธิ์ยาที่ออกผลรวดเร็วปานนี้ หากนำไปใช้คงทำให้ผู้บำเพ็ญที่อยู่ต่ำกว่าขั้นแกนทองคำล้มคว่ำได้โดยไม่ยากเย็นเป็นแน่

หากนำไปปรับปรุงให้ดีขึ้นกว่านี้ เกรงว่าแม้แต่ขั้นแกนทองคำก็อาจจะถูกพิษจนล้มคว่ำได้เช่นกัน