บทที่ 85

บทที่ 85

"เฮ้!"

"ข้าบอกว่าพวกเจ้าเลิกโวยวายกันได้แล้ว"

"……"

"หากยังร้องอีก ข้าจะกินพวกเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!"

เซี่ยหยิงแกล้งทำเป็นดุร้ายเพื่อข่มขู่ เสียงร้องคร่ำครวญราวกับผีโหยหวนก็หยุดชะงักลงในทันที

ศิษย์น้องตัวน้อยสองคนที่มีหน้าตาเหมือนกันเปี๊ยบและมีความสูงไม่ถึงไหล่ของเซี่ยหยิงกอดกันแน่นตัวสั่นเทาไม่ยอมหยุด เมื่อเซี่ยหยิงเห็นเข้าก็รู้สึกขบขันขึ้นมา

สำนักเฮ่าเยว่นี่เลี้ยงดูคู่แฝดใสซื่อไร้เดียงสาคู่นี้ขึ้นมาได้อย่างไรกัน?

เหตุใดท่ามกลางผู้บำเพ็ญเพียรจึงยังมีคนกลัวผีอยู่ได้อีก?

"ข้าถามพวกเจ้าหน่อยเถอะ จะไม่ลืมตาขึ้นมาดูกรสักหน่อยหรือว่าข้าเป็นคนหรือผีกันแน่? นี่ก็กลางวันแสกๆ ผีสางที่ไหนจะโผล่มา? ต่อให้เป็นผีก็คือผู้บำเพ็ญผี ผู้ใดบอกพวกเจ้าว่าผู้บำเพ็ญผีจะกินคนกัน?"