บทที่ 66

บทที่ 66

เขาคิดมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าจะทำอย่างไรในป่ามายาเพื่อกำจัดเซี่ยหยิงให้พ้นทางโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้ คิดไปคิดมาก็ทำได้เพียงลงมือจากปีศาจต้นไม้พันปีที่อยู่ใจกลางป่ามายาเท่านั้น

มู่จื่อหยางคอยหาโอกาสอยู่ในความมืดมาโดยตลอด ดังนั้นในวันนี้เมื่อเข้ามาถึงใจกลางป่ามายา และฉวยโอกาสตอนที่ความสนใจของทุกคนพุ่งเป้าไปที่การเก็บเกี่ยวท้อสงบจิต

เขาเป็นคนตาไวเห็นแสงสีม่วงที่วาบผ่านไปทางทิศใต้ และพุ่งตัวเข้าไปอย่างรวดเร็วใช้วิธีรวดเร็วปานสายฟ้าคว้าเอาแก่นปีศาจมาครอบครอง

การได้มาซึ่งแก่นปีศาจนี้ช่างง่ายดาย มู่จื่อหยางจึงเคยนึกเคลือบแคลงใจอยู่บ้างว่ามันไม่ใช่สิ่งของล้ำค่าอันใด แต่หลังจากได้มาไว้ในมือแล้วไม่นานเขาก็ได้ค้นพบความวิเศษของแก่นปีศาจ