บทที่ 47

บทที่ 47

"เป็นอย่างไรบ้าง? ตามหาแม่ตัวดีอย่างเซี่ยหยิงเจอหรือไม่?"

"ศิษย์น้องสาม สำรวมคำพูดด้วย!"

"ข้าก็ไม่ได้พูดผิดนี่ เซี่ยหยิงนางเป็นคนไร้ยางอายไร้หัวใจชัดๆ——"

"พอได้แล้ว!"

หนานชิงผานทนพฤติกรรมที่คอยแต่จะด่าทอเซี่ยหยิงของวางชิงไม่ไหวอีกต่อไป จึงเอ่ยปากสวนกลับทันที

"ศิษย์น้องยกตนเป็นปราชญ์ผู้สูงส่งมาโดยตลอด ข้ากลับไม่รู้เสียจริงว่าปราชญ์ผู้สูงส่งที่ไหนจะเอาแต่พ่นคำหยาบคายอย่างคำว่า 'ตัวดี' และ 'ไร้ยางอาย' ไว้ติดปาก"

"พอได้แล้วๆ! ศิษย์พี่ ศิษย์พี่หญิง พวกท่านอย่าทะเลาะกันอีกเลย!"

หลินเยว่เซียงสวมบทบาทเป็นคนกลางก้าวออกมาห้ามทัพอีกครั้ง วางชิงย่อมตามใจนางทุกอย่างไม่มีขัดข้อง ส่วนหนานชิงผานก็แค่นั้นเสียงฮึดฮัดในลำคอแล้วไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ

เซี่ยหยิงพูดถูก: หลินเยว่เซียงผู้นี้ประหลาดสิ้นดี นางสู้ไม่ไหวแต่หลบเลี่ยงย่อมได้!