บทที่ 44

บทที่ 44

"เกิดเรื่องที่ฟ้าดินไม่ยินยอมและผู้คนต่างโกรธแค้นขึ้นที่เขาลิ่งซางกันแน่ เหตุใดจึงซ่อนความแค้นและไอทมิฬที่ลึกล้ำถึงเพียงนี้"

โม่เยี่ยนขมวดคิ้วมองซากปรักหักพังของเขาลิ่งซางที่ราบเป็นหน้ากลองในระยะไกล น้ำเสียงแฝงความหนักอึ้ง

แม้เขาลิ่งซางแห่งนี้จะจมดิ่งลงสู่ใต้ดินไปทั้งหมดแล้ว แต่บริเวณโดยรอบก็ยังคงมีไอทมิฬที่วนเวียนไม่ยอมจางหาย เหล่าผู้บำเพ็ญย่อมไม่หวาดกลัวไอทมิฬเหล่านี้ มีเพียงคนธรรมดาเท่านั้นที่เกรงว่าจะยากจะต้านทานไหว

มีเพียงต้องเชิญผู้ทรงศีลจากพุทธนิกายออกหน้าจึงจะสามารถระบายดวงวิญญาณและไอทมิฬเหล่านี้ได้

"ล้วนเป็นบาปโลหิตที่เผ่าหมีน้ำตาลของเราก่อขึ้น"

เมิ่งฝูหยิงเอ่ยแทรกขึ้นมากะทันหัน ทำให้สายตาของอีกสามคนพากันตกลงบนร่างของนาง