บทที่ 41

บทที่ 41

ฝ่ามือของเด็กสาวดูดซับหยาดโลหิตสด ๆ ไว้ได้อย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ค่ายกลที่สลักลวดลายอักขระสีทองก็สว่างวาบขึ้นก่อนจะดับลง

เสี้ยววินาทีต่อมา

ประตูไม้หนักอึ้งและน่าเกรงขามก็เปิดออกเองอย่างเชื่องช้า

ประตูศาลบรรพชนที่เปิดอ้าออกนั้นประดุจดั่งอสูรร้ายตัวมหึมา ส่งเสียงเชิญชวนอันเงียบงันไปยังผู้มาเยือน

เด็กสาวไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย รีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปโดยเร็ว เซี่ยหยิงก็ก้าวตามติดไปเช่นกัน

ทันทีที่ทั้งสองคนก้าวข้ามผ่านเข้าไป ประตูไม้ก็ปิดสนิทลงตามเสียง

ภายในศาลบรรพชนมืดสนิทไร้แสงสว่าง มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตนเอง แม้แต่แสงจันทร์ขอบฟ้าก็มิอาจส่องทะลุเข้ามาได้ คล้ายดั่งก้าวเข้าสู่ห้วงความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์