บทที่ 39

บทที่ 39

เมิ่งหลิวแสดงท่าทีน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง

ทว่า สำหรับหมีตัวหนึ่งแล้ว ย่อมไม่ทำให้นางเกิดความรู้สึกเวทนาขึ้นมาได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านี่คือหมีชั่วช้าสามานย์แถมยังไม่ได้มีความน่ารักน่าเอ็นดูเลยสักนิด

เซี่ยหยิงเมินเฉยต่อความหวาดกลัวและอาการประจบประแจงในแววตาของเมิ่งหลิว นางออกแรงยกเตาหลอมโอสถขึ้นแล้วกระแทกใส่เขาอย่างเต็มแรง

"แคร็ก ๆ—"

นางได้ยินเสียงกระดูกแตกหัก:

แย่จริง เผลอลงมือหนักไปนิดเสียแล้วกระมัง

เมิ่งหลิวเบิกตากว้างจนแทบปริแตก กระดูกสันหลังของเขา! กระดูกสันหลังของเขาหักแล้ว!

วินาทีนั้น เขาไม่อาจฝืนทานทนได้อีกต่อไป ความโกรธแค้นแผดเผาจนกระอักโลหิตคำโตออกมา และพร้อม ๆ กับโลหิตคำโตที่พรั่งพรูนี้เอง พลังบำเพ็ญส่วนใหญ่ที่เขาเพียรสะสมมาจากการดูดซึมเตาหลอมก็ได้สลายหายไปจนหมดสิ้น