บทที่ 33

บทที่ 33

หัวข้อสนทนาวนกลับมาที่จุดนี้อีกครั้ง สายตาของทุกคนต่างพุ่งตรงไปที่เย่หมิงเป็นตาเดียว

สีหน้าของเย่หมิงแปรเปลี่ยนเป็นย่ำแย่ถึงขีดสุดในชั่วพริบตา ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปากแก้ตัว ศิษย์สองคนที่อยู่เบื้องหลังก็เทเรื่องราวทั้งหมดออกมาจนหมดเปลือกราวกับเทถั่วลงในกระบอกไม้ไผ่

"ก็เพราะศิษย์พี่เย่แท้ๆ"

"พวกเราอุตส่าห์เก็บหญ้าชุนชิวมาได้อย่างราบรื่นและเตรียมจะถอยกลับแล้ว แต่ศิษย์พี่เย่ยืนกรานจะไปฆ่าตะขาบตัวนั้นเพื่อเอาแก่นปีศาจ"

"เดิมทีสัตว์อสูรระดับสามก็ไม่ได้จัดการยากเย็นอะไร แต่ไม่รู้ทำไมตะขาบที่อาศัยอยู่บนเขาลิ่งซางตัวนี้ถึงได้มีร่างกายแข็งแกร่งราวกับทองแดงและเหล็กกล้า ศิษย์พี่เย่สังหารมันไม่ได้แถมยังไปยั่วโมโหมันจนทำให้มันไล่ล่าพวกเรามาตลอดทาง"