บทที่ 29

บทที่ 29

หลินเยว่เซียงฟังเสียงบ่นพึมพำของวางชิงด้วยความเบื่อหน่าย แต่ยามที่เขามองหันมา นางกลับสามารถปั้นรอยยิ้มหวานหยดขึ้นมาบนใบหน้าได้อย่างรวดเร็ว

แต่ในความเป็นจริงแล้ว หลินเยว่เซียงเบนสายตาประชดในใจจนแทบจะกลอกขึ้นไปถึงสวรรค์:

ในบรรดาศิษย์พี่สี่คนของสำนักยหวินเทียน นางเกลียดชังคนผู้นี้มากที่สุด

นอกจากจะเห็นแก่ตัวและหลงตัวเองแล้ว ยังชอบลดทอนคุณค่าของผู้บำเพ็ญหญิงเพื่อยกระดับตัวเองอยู่เสมอ

หากไม่ใช่เพราะยังต้องอยู่ข้างกายเขาเพื่อคอยดูดซับโชคลาภของเขามาใช้ประโยชน์ให้แก่ตนเองแล้วละก็ หลินเยว่เซียงไม่มีทางสนใจไยดีเขาหรอก!

[ท่านผู้อาวุโส! อีกนานเท่าใดข้าถึงจะดูดซับโชคลาภของวางชิงจนหมดสิ้นเสียทีเจ้าคะ?]

นางเอือมระอากับผู้ชายหลงตัวเองอวดดีคนนี้เต็มทนแล้ว! ถุย!