บทที่ 27

บทที่ 27

ทันทีที่ปลาแปดสมบัติถูกนำออกมา แมงมุมปูแดงเจ็ดดาวที่เคยหงุดหงิดกระสับกระส่ายมาตลอดก็สงบลงในทันที ของเหลวไม่ทราบที่มาสายหนึ่งหยดติ๋งลงมาจากมุมปากของมันไม่ขาดสาย

"ของอะไรหอมนักหนาวะเนี่ย?"

"เร็วเข้า นางหยิบเบ็ดตกปลาออกมาแล้ว! นางคิดว่าหุบเขาอสูรนี่เป็นที่ไหนกัน นางมาเดินเที่ยวเล่นชมสวนหรือไง?!"

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรต่างไม่เข้าใจและตกตะลึงกันอย่างยิ่ง!

ทว่าในเวลานี้เซี่ยหยิงกลับเกี่ยวปลาแปดสมบัติเข้ากับสายเบ็ดด้วยตนเองอย่างไม่สนใจใคร พร้อมกับเผยรอยยิ้มลึกลับออกมา:

ไม่มีใครอาจปฏิเสธฝีมือการทำอาหารของเชฟใหญ่เซี่ยผู้นี้ได้ สัตว์อสูรสายกินจุอย่างแมงมุมปูแดงเจ็ดดาวตัวนี้ยิ่งไม่มีทางปฏิเสธได้เข้าไปใหญ่!

"เอ๊ะเฮะ! ไปซะเถอะ!"

เซี่ยหยิงใช้มือข้างหนึ่งกำขนแมงมุมเส้นยาวไว้แน่น ก่อนจะเหวี่ยงเบ็ดออกไปอย่างแรง ปลาแปดสมบัติลอยไปตกอยู่ตรงหน้าของแมงมุมปูแดงเจ็ดดาวในพริบตา