บทที่ 26

บทที่ 26

"อาหยิง! ไม่นึกเลยว่าพวกเราจะได้มาพบกันที่นี่ ช่างมีวาสนาต่อกันเสียจริง"

"ใช่ เป็นเวรกรรมล่ะสิ"

สีหน้าประหลาดใจของหลินเยว่เซียงแข็งค้างไปชั่วขณะก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าท่าทางน่าสงสาร ทว่าสายตากลับเหลือบมองจีเฮ่อยวนซึ่งยืนอยู่ข้างกายเซี่ยหยิงอย่างจงใจหรือไร

นางรู้จากปากของวางชิงและคนอื่น ๆ ตั้งนานแล้วว่าเซี่ยหยิงมีศิษย์น้องคนหนึ่ง แต่คาดไม่ถึงเลยว่าศิษย์น้องผู้นี้จะมีรูปโฉมงดงามราวกับเซียน เพียงมองท่าทางองอาจผึ่งผายทั่วร่างก็รู้ได้ทันทีว่าในอนาคตต้องเป็นผู้ที่มีวาสนายิ่งใหญ่อย่างแน่นอน

คนระดับนี้... หากสามารถแย่งชิงโชคชะตาของเขามาได้ ตัวนางเล่าจะมีเหตุผลใดให้ต้องกังวลเรื่องการทะยานสู่สวรรค์อีก?

"เซี่ยหยิง เจ้าพูดจาให้มันเกรงใจกันหน่อย! ไม่อย่างนั้นล่ะก็——"