บทที่ 22

บทที่ 22

เซี่ยหยิงเดินมายังตรอกแห่งหนึ่งบริเวณจัตุรัสกลางเมืองหลิงเจ๋อ นางใช้วิธีที่ไป๋หลิงสอนด้วยการกดป้ายหยกแนบลงบนผนังกลางตรอก พร้อมกับท่องมนตร์ในใจ

พริบตานั้นแสงสีขาวก็วาบผ่าน ร่างของเซี่ยหยิงหายวับไปจากจุดเดิมในพริบตา

เมื่อเซี่ยหยิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางก็พบว่าตนเองได้มาอยู่เบื้องหน้าหุบเขาแห่งหนึ่งแล้ว

ตรอกเล็ก ๆ ที่ดูธรรมดาไร้ความสะดุดตาแห่งนั้นที่แท้ก็คือค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดเล็ก และป้ายหยกคือกุญแจดอกเดียวที่จะใช้เปิดค่ายกลเคลื่อนย้ายนี้ได้

อีกทั้งป้ายหยกยังผูกพันกับผู้ใช้ นั่นหมายความว่าป้ายหยกชิ้นนี้จะต้องอยู่บนมือของเซี่ยหยิงเท่านั้นจึงจะเป็นกุญแจนำทางสู่หอโอสถวิญญาณได้

สำหรับผู้อื่นแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่ป้ายหยกธรรมดาชิ้นหนึ่งที่มีคลื่นปราณวิญญาณแผ่ออกมาเท่านั้น