บทที่ 17

บทที่ 17

"เซี่ยหยิง? เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างรากฐานได้อย่างไรกัน?!"

"เจ้าไม่เคยได้ยินคำกล่าวหนึ่งหรือไร? ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้"

"เอาอะไรนะ? เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไรกัน?!"

"ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ต่างหาก"

"ไม่! เป็นไปไม่ได้!"

ทั้งที่นางทำตามคำสั่งของท่านผู้อาวุโส คอยยุยงให้กู้ชิงไหวแอบวางยาในอาหารของเซี่ยหยิงทุกวัน เซี่ยหยิงไม่มีทางมีโอกาสกักเก็บลมปราณเข้าสู่ร่างกายได้เด็ดขาด!

ไม่มีทางเป็นไปได้!

หลินเยว่เซียงหมอบอยู่กับพื้น ในดวงตากลมโตสุกใสราวกับลูกกวางคู่นั้นไม่มีความไร้เดียงสาใสซื่อเหมือนในอดีตอีกต่อไป เหลือเพียงความตื่นตระหนกอย่างล้ำลึกและความดุร้ายที่เยือกเย็นซึ่งไม่เคยเปิดเผยต่อหน้าผู้ใดมาก่อน

เซี่ยหยิงขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับนาง