บทที่ 13

บทที่ 13

หลินเยว่เซียงในยามที่ได้ยินคำพูดของหนานชิงผานนี้ ในที่สุดก็หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

"ศิษย์พี่ใหญ่... พี่ชายเย่... ยว๋ย... พวกท่านไปเอาอะไรนี่กลับมากันแน่?"

คงไม่ใช่สิ่งปฏิกูลจริงๆ หรอกกระมัง?

"เซียงเซียง! เจ้าอย่าไปฟังคำเหลวไหลของศิษย์พี่หญิงหนานเลย! ข้ากับศิษย์พี่กู้จะไปหยิบ... ของแบบนั้นให้เจ้ากินได้อย่างไรเล่า?"

เย่หมิงปิดจมูกและปากพร้อมกับพยายามอธิบาย

"นี่คือรากบัวดาวเก้ารอบจริงๆ!"

"ใช่แล้ว! อย่างไรเสียก็เป็นโอสถวิญญาณชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่ง คาดว่ากลิ่นจะประหลาดอยู่บ้างก็น่าจะปกติ เซียงเซียง ศิษย์พี่ใหญ่ไม่มีทางทำร้ายเจ้าอย่างแน่นอน"

กู้ชิงไหวก็ไม่อาจทนกับกลิ่นนี้ได้เช่นกัน แต่เขายังคงเชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่านี่ต้องเป็นรากบัวดาวเก้ารอบอย่างแน่นอน

มิฉะนั้นแล้ว สองคนนั้นจะยอมตายแต่ไม่ยอมมอบให้ออกมาได้อย่างไร?