บทที่ 12

บทที่ 12

นอกโรงเตี๊ยม

เย่หมิงเผชิญหน้าพอดิบพอดีกับกู้ชิงไหวเพิ่งกลับมา

"เป็นอย่างไรบ้าง? สามารถสืบข่าวคราวของหอโอสถวิญญาณได้หรือไม่?"

"ไหนเลยจะง่ายดายปานนั้น" กู้ชิงไหวขมวดคิ้วแน่น ระหว่างหัวคิ้วฉายแววหงุดหงิดระคนรำคาญ

"เผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจไม่ลงรอยกันมาเนิ่นนาน ไป๋ซานเหนียงประมุขหอโอสถวิญญาณมีเชื้อสายเผ่าปีศาจ ต่อให้พวกเราพบหอโอสถวิญญาณ ไป๋ซานเหนียงก็มิแน่ว่าจะยอมช่วยเหลือพวกเรา"

"ไม่ยอมช่วยก็ต้องช่วย!" แววตาของเย่หมิงพาดผ่านความอำมหิต "ตำหนักวิญญาณของเซียงเซียงได้รับความเสียหายอย่างหนัก มีเพียงไป๋ซานเหนียงที่ถูกขนานนามว่าเป็นเซียนโอสถเท่านั้นที่มีความสามารถรักษาให้นางหายดีได้"

"กู้ชิงไหว เจ้ามิได้รักเซียงเซียงที่สุดหรอกหรือ? หรือว่าเจ้าจะทนมองเซียงเซียงต้องพลาดโอกาสก้าวสู่เส้นทางเซียนเพราะบาดแผลที่ตำหนักวิญญาณไม่ได้กัน!"