บทที่ 3

บทที่ 3

ท่าหมดสติของจีเฮ่อยวนรู้สึกเพียงคล้ายมีกระแสแควธารเย็นเยียบสายหนึ่งไหลผ่าน มันช่วยปลอบประโลมอาการบาดเจ็บภายในกายของเขาอย่างแผ่วเบา ทว่าพร้อมกับสติที่เริ่มแจ่มชัดกลับมีกลิ่นไหม้จางๆ ลอยมาแตะจมูก:

สิ่งใดกันที่ถูกเผาจนไหม้เกรียม?

เขากลืนความเหนื่อยล้าแล้วขยับนิ้วเล็กน้อย ทันทีที่ลืมตาขึ้นก็ประสานเข้ากับดวงตากลมโตคู่หนึ่ง น้ำเสียงใสกระจ่างของเด็กสาวก็ดังขึ้นข้างหูทันที

"เจ้าฟื้นแล้วหรือ"

"เจ้าคือ... ผู้ใด"

"ข้าคือคนที่บังเอิญผ่านมาและบังเอิญช่วยเจ้าเอาไว้อย่างไรเล่า"

เซี่ยหยิงกะพริบตา ในดวงตากระจ่างใสยังเจือความเจ้าเล่ห์อยู่ไม่น้อย

"เวลานี้เจ้ารู้สึกเป็นเช่นไรบ้าง"

"ดีขึ้นมากแล้ว ข้าขอบคุณพี่เซี่ย ข้าชื่อเสี่ยวเฮ่อขอรับ"