บทที่ 2

บทที่ 2

เซี่ยหยิงที่หมดสติไปรู้สึกราวกับว่าตนเองได้มาถึงดินแดนที่ลี้ลับยิ่งแห่งหนึ่ง ทั่วทั้งร่างคล้ายจมดิ่งอยู่ในผืนน้ำทะเลไร้ขอบเขต น้ำทะเลเย็นเยียบไหลรินไปตามเส้นลมปราณทั่วร่าง ค่อย ๆ ลูบไล้รักษาอาการบาดเจ็บในตำหนักวิญญาณทีละนิ้ว.

ในเวลาเดียวกันนั้น

บรรดาผู้คนแห่งสำนักยหวินเทียนต่างสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของพลังวิญญาณในอากาศ จึงพากันรีบรุดไปรายงานต่ออาจารย์ของตน มู่เฉิน เจ้าสำนักยหวินเทียนที่กำลังใช้กระดูกวิญญาณรักษาศิษย์รักตัวน้อยอย่างหลินเยว่เซียงอยู่ ชะงักมือลงวูบหนึ่ง ก้นบึ้งนัยน์ตาพลันบังเกิดไอเย็นเยือกขึ้นมาสายหนึ่ง:

ผู้ใดกัน! กล้าดียังไงถึงมารบกวนและแย่งชิงพลังวิญญาณของสำนักยหวินเทียน!

เงาร่างของเซี่ยหยิงวูบผ่านขึ้นมาในหัวของเขา แต่ไม่นานก็ถูกปัดตกไป: