0169

⬢⬢⬢

ตอนที่ 169 รถบัสที่วิ่งทะยาน 2

บนเครื่องบินไม่อนุญาตให้นำอาวุธขึ้น มีดทองแดงของผมจึงวางทิ้งไว้ที่บ้าน มีเพียงมีดพกประดับอัญมณีเล่มหนึ่งที่ซื้อมาจากสนามบินแบบชั่วคราว ซึ่งมีไว้เพื่อความสวยงามมากกว่าป้องกันตัว

ตลอดหนึ่งชั่วโมงกว่าหลังจากนั้นผมยังคงระแวดระวังอยู่ตลอด อาจเป็นเพราะผมคิดมากไปเอง สองคนนั้นดูเหมือนจะไม่มีเจตนาปล้นชิงแต่อย่างใด พอนั่งเงียบๆ ไปจนถึงหมู่บ้านถัดไปก็ตะโกนบอกให้จอดรถ

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นก็หลับตาพักผ่อน

การเดินทางไกล โดยเฉพาะไปยังสถานที่ห่างไกลตัวเมืองเช่นนี้ ระวังตัวไว้หน่อยย่อมไม่เสียหาย

ลูกผู้ชายนี่นะ ต้องรู้จักปกป้องตัวเอง

“ผู้เฒ่า ข้างหน้านั่นใช่สะพานที่คุณบอกหรือเปล่า”