เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 100 ปล้นกันแล้ว
คำพูดของจางเหมยทำให้จางไห่โมโหขึ้นมา ลูกชายบ้านไหนจะยอมให้คนอื่นมาใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้กัน
“แกผายลม! จางเหมย ฉันให้เกียรติแกมากไปแล้วใช่ไหม! แกถึงพูดถึงหลานชายตัวเองแบบนี้ แกมีความแค้นฝังลึกอะไรกับทางบ้านนักหนา!”
จางเฉิงไฉคือความภาคภูมิใจของเขา ภายหน้าได้เป็นเจ้าหน้าที่รัฐนั่นย่อมเป็นการสร้างเกียรติแก่ตระกูล!
ส่วนจางเฉิงไฉนั้นเหงื่อกาฬไหลพราก เขามองจางเหมยด้วยความไม่อยากจะเชื่อ รู้สึกร้อนตัวอย่างยิ่ง
“ฉันมีความแค้นฝังลึกอะไรกับนายอย่างนั้นเหรอ นายไม่ช่วยฉันแล้วยังคอยฉุดรั้งฉัน มาขอยืมเงินฉันถึงบ้าน อ้าปากทีเดียวก็เรียกหนึ่งร้อยหยวน นายคิดว่าฉันเป็นเศรษฐีมาจากไหนกัน!” จางเหมยเองก็มีน้ำโหขึ้นมาแล้วเช่นกัน
หลายปีมานี้ที่กล้ำกลืนฝืนทน ก็เพื่อให้ลูกได้เรียนหนังสือดี ๆ และได้ลืมตาอ้าปาก