บทที่ 157: ผู้ที่เดินตามย่อมรุ่งเรือง

บทที่ 157: ผู้ที่เดินตามย่อมรุ่งเรือง

เมื่อเห็นเช่นนั้น เซวียฉงก็รู้ว่าวันนี้ไม่มีทางรอดแน่ เขาคำรามลั่น ยกดาบหักในมือขึ้น แล้วพุ่งเข้าใส่ฉู่เหอ

“ฉันจะสู้ตายกับแก!”

ฉู่เหอไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เขาเบี่ยงตัวเพียงเล็กน้อย หลบคมดาบที่เซวียฉงฟาดออกมาอย่างเปิดช่องโหว่เต็มไปหมด

กระบี่ยาวในมือพลิกตามแรง ราวกับอสรพิษแลบลิ้น ก่อนตวัดเฉียงจากล่างขึ้นบน

“ฉึก!”

คมกระบี่ผ่าเนื้อบริเวณลำคอของเซวียฉงออกอย่างง่ายดาย

เลือดทะลักออกมาราวกับน้ำพุ

ดวงตาของเซวียฉงเบิกถลน ลำคอส่งเสียงครืดคราด ดาบหักในมือร่วงลงพื้น เขาใช้สองมือกุมคอแน่น ก่อนร่างใหญ่จะล้มโครมลงแทบเท้าฉู่เหอ

เมื่อเห็นแม่ทัพของตนตายต่อหน้า กองทัพกบฏที่เหลืออยู่ในตำหนักก็หมดใจต่อต้านโดยสิ้นเชิง ต่างพากันคุกเข่าขอชีวิต