บทที่ 155: ก็แค่เผาไม้ผุไม่กี่ท่อนเท่านั้น

บทที่ 155: ก็แค่เผาไม้ผุไม่กี่ท่อนเท่านั้น

เขาหยุดมือที่กำลังทำงาน แล้วโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

“ทุกคน ฝ่าบาทเทเงินลงสำนักอาวุธปืนราวกับสายน้ำ แถมยังไปฝึกกองทัพเรืออะไรนั่นที่ทะเลใต้ เสบียงและเบี้ยเลี้ยงของพวกแม่ทัพเก่าที่คุมทหารราบกับทหารม้าอย่างพวกเรา ถูกลดลงไปสามส่วนแล้ว หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่เกินสองปี ทหารใต้บังคับบัญชาของพวกเราคงรู้จักแต่ตราของสำนักศึกษาการทหาร ไม่ฟังคำสั่งของพวกเราอีกต่อไป”

แม่ทัพสงบแดนไกลลดเสียงลง แววตาฉายความเหี้ยมเกรียม “ท่านโหว ถ้าอย่างนั้นตามความเห็นของคุณ พวกเราควรทำยังไง?”

เซวียฉงลุกขึ้น เดินไปยังแผนที่แผ่นดินที่แขวนอยู่บนผนังห้องลับ นิ้วมือหยาบกร้านชี้ไปยังตำแหน่งภูเขาหลีซาน ซึ่งอยู่ห่างจากนครฉางอันยี่สิบห้ากิโลเมตร

“อีกสิบวันก็จะถึงพระราชพิธีล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง ณ ภูเขาหลีซานประจำปีของราชวงศ์แล้ว”