บทที่ 123: เพราะนายยอมหยุดมือ

บทที่ 123: เพราะนายยอมหยุดมือ

บรรยากาศในศาลาพลันแข็งค้าง

มือของมู่ตังอู่ที่กำลังจะใส่เนื้อแกะลงหม้อหยุดค้างกลางอากาศ เธอมองฉู่เย่ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วหันไปมองฉู่เหอซึ่งมีสีหน้าสงบนิ่ง ก่อนจะวางตะเกียบลงอย่างรู้สถานการณ์และย่องออกจากศาลาไปยืนเฝ้าอยู่นอกม่านผ้า

ฉู่เหอยังไม่รีบให้ฉู่เย่ลุกขึ้น

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเนื้อแกะสองสามชิ้นใส่ลงในหม้อซุปที่กำลังเดือด มองดูเนื้อแกะค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีขาว แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน

“จะลงโทษนายเหรอ? แล้วฉันจะลงโทษนายไปทำไม?”

ฉู่เหอคีบเนื้อแกะที่ลวกสุกแล้วใส่ลงในชามเปล่าตรงหน้าฉู่เย่ ก่อนวางตะเกียบลง