บทที่ 94: สำนักคุ้มภัยหลวงแห่งต้าชิ่ง

บทที่ 94: สำนักคุ้มภัยหลวงแห่งต้าชิ่ง

ภายในลานของพระราชวังชุนเหอ ต้นไห่ถังที่เพิ่งปลูกหลายต้นกำลังผลิบานเต็มที่

ฉู่เหอนอนอยู่บนเก้าอี้หวายไม้ไผ่ มือถือมีดแกะสลักเล่มเล็ก ค่อยๆ แกะสลักไม้จื่อถานอย่างใจเย็น

เศษไม้ร่วงกราวตามการหมุนของคมมีด เผยให้เห็นโครงร่างของอินทรีที่กำลังกางปีกอย่างเลือนราง

ช่วงนี้เขาไม่ได้จับลูกคิดแล้ว กลับหลงใหลงานไม้แบบนี้แทน เพราะช่วยให้จิตใจสงบ

บนโต๊ะหินด้านข้างมีขนมละเอียดจากเจียงหนานที่เพิ่งนำมาถวายวางอยู่หลายจาน และมีกาน้ำชาร้อนกรุ่นด้วยไอจางๆ

นอกประตูเรือนมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังเข้ามา

ฉู่ว่านหลี่สวมชุดลำลองสีกรมท่า ก้าวฉับๆ เดินเข้ามา

บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด แม้แต่ริ้วรอยตรงหางตายังคลายออก