บทที่ 16: แอบมุดเข้าผ้าห่มลูกชายตอนออกตรวจ

บทที่ 16: แอบมุดเข้าผ้าห่มลูกชายตอนออกตรวจ

ยามค่ำคืนในนครฉางอันเงียบสงัดกว่าเจียงตูมาก

หิมะที่โปรยปรายทั่วฟ้าราวกับต้องการฝังกลบเมืองหลวงเก่าแก่แห่งนี้จนมิด

เสียงบอกเวลาในราตรีอันเงียบงันฟังดูซ้ำซากจำเจเป็นพิเศษ

ภายในตำหนักเหลียงอี๋ด้านหลังตำหนักไท่จี๋ ไม่มีแม้แต่เสียงเล็กน้อยให้ได้ยิน

มีเพียงลมหนาวที่พัดลอดช่องหน้าต่างเข้ามา ส่งเสียงครวญครางเป็นระลอก

ฉู่ว่านหลี่ จักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์ต้าชิ่ง กำลังพลิกตัวไปมาบนเตียงมังกรขนาดใหญ่

บนตัวเขาคลุมผ้าห่มฝ้ายผืนใหม่สองผืนที่กรมกิจการในราชสำนักส่งมา ด้ายทองบนผืนผ้าสะท้อนแสงริบหรี่ในความมืด

แม้ใยฝ้ายด้านในจะนุ่มสบาย แต่ในใจเขากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเศร้าที่สลัดไม่หลุด

“เฮ้อ!”