บทที่ 11: พ่อก็เป็นแบบนี้จริงๆ

บทที่ 11: พ่อก็เป็นแบบนี้จริงๆ

ฟู่กุ้ย เด็กรับใช้คนสนิท โผล่ศีรษะออกมาก่อน จากนั้นจึงปูพรมขนหนากันลื่นบนขั้นบันได แล้วค่อยถอยไปยืนด้านข้างอย่างนอบน้อม

ถัดมา เท้าที่สวมรองเท้าผ้าปักลายเมฆก็ก้าวออกมา

ฉู่เหอสวมเสื้อคลุมขนเซเบิลที่ทำจากหนังเซเบิลทั้งผืน อุ้มกระถางอุ่นมือทองเหลืองประดับทองไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเดินลงจากรถม้าด้วยท่าทีเกียจคร้าน

ผมยาวสีดำสนิทของเขารวบไว้อย่างลวกๆ ด้วยปิ่นหยกเพียงอันเดียว ใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกงาม ท่วงท่าสง่างามเหนือโลกีย์

ดูยังไงก็เป็นคุณชายรูปงามผู้เติบโตมากับกองเงินกองทอง

เขายืนอยู่บนขั้นบันได ก้มมองเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ทั่วราชสำนักที่คุกเข่าเรียงรายอยู่เบื้องล่าง

“ทุกคน ลุกขึ้นเถอะ”

เสียงของฉู่เหอนุ่มนวลดุจหยก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยอำนาจน่าเกรงขาม

“ขอบคุณองค์รัชทายาท!”