บทที่ 10: ขบวนย้ายบ้านงั้นเหรอ?

บทที่ 10: ขบวนย้ายบ้านงั้นเหรอ?

กวนจงในเดือนสิบสองหนาวเหน็บจนหยดน้ำกลายเป็นน้ำแข็ง

หิมะเกล็ดใหญ่ราวขนห่านโปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืน

หิมะปกคลุมนครฉางอัน เมืองหลวงที่ผ่านความผันผวนมานานนับพันปีและเพิ่งถูกไฟสงครามชำระล้าง จนทั่วทั้งเมืองสวมชุดสีเงินหนาหนัก

กำแพงเมืองสูงตระหง่านปรากฏเลือนรางท่ามกลางลมและหิมะ ร่องรอยจากดาบฟันและขวานสับบนอิฐกำแพง รวมถึงคราบเลือดแห้งสีแดงคล้ำ

ล้วนถูกหิมะขาวโพลนกลบฝัง เผยบรรยากาศเคร่งขรึมและอำมหิตของเมืองที่ผ่านหายนะมาแล้ว

นอกประตูตะวันออกของนครฉางอัน บริเวณศาลาพักทางสิบลี้

ลมและหิมะคำรามกึกก้อง ลมหนาวกรีดผ่านทุ่งโล่งราวคมมีด

ต้นหลิวต้อนรับแขกที่เดิมปลูกเรียงรายอยู่นอกศาลา บัดนี้เหลือเพียงกิ่งก้านโล้นเกลี้ยง สั่นระริกอยู่กลางสายลม