เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 292 ทำไมเธอถึงได้ยึดติดขนาดนี้
ภายในห้องมืดสลัวมาก ฉันกับซาสึเกะยังเว้นระยะห่างกันอยู่ช่วงหนึ่ง ฉันมองเห็นเพียงเค้าโครงราง ๆ ของเขาเท่านั้น และคิดว่าเขาก็คงมองเห็นฉันได้ไม่ชัดเจนเช่นกัน
ในสถานการณ์เช่นนี้ กลับกลายเป็นว่าเอ่ยปากพูดได้ง่ายกว่า
“ฉันอยากรู้ว่า นายมองอาจารย์อิทาจิยังไงเหรอ”
“มองยังไงงั้นเหรอ...” ซาสึเกะนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับอาจารย์อิทาจิอย่างเงียบ ๆ “ในโลกฝั่งของเธอ เขายังมีชีวิตอยู่เหรอ”
“ยังอยู่น่ะ แต่ว่า... ป่วยหนักมาก เขายึดติดกับการอยากไถ่บาปมาก รู้สึกว่าตัวเองตายไปจะดีกว่า แล้วก็ไม่ยอมให้ฉันช่วยรักษาเขา”
“...”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฉันคิดไปเองหรือเปล่า ท่ามกลางความมืดมิด ฉันรู้สึกได้ว่าลมหายใจของซาสึเกะเกิดความเปลี่ยนแปลงอันแผ่วเบา ดูเหมือนจะถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศก็ค่อย ๆ ตึงเครียดขึ้นมาเช่นกัน