เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 287 เจ้าต้องยอมตายเพื่อฉัน
โทเนริจ้องมองฉันอยู่นาน ทว่าคงเป็นเพราะรู้สึกว่าสิ่งที่ฉันพูดมีเหตุผลอย่างยิ่ง เขาจึงไม่ได้เอ่ยปากอะไรอีก
ฉันกล่าวว่า “คนที่มาช่วยเตรียมงานแต่งงานให้ฉันก่อนหน้านี้บอกว่า เพราะอุกกาบาตตกลงมาอย่างต่อเนื่อง พวกชาวบ้านก็เลยถูกอพยพไปหมดแล้ว ร้านรวงเองก็คงปิดกันหมด... หากลูกน้องของนายคิดจะพังประตูเข้าไปหยิบของออกมาล่ะก็... อย่าลืมจ่ายเงินแล้วก็ชดใช้ค่าเสียหายด้วยล่ะ”
โทเนริหันหน้าหนี แค่นเสียงฮึในลำคอราวกับไม่อยากจะมองหน้าฉัน “ฉันไม่ใช่โจร”
อื้ม...
นายเป็นโจรลักพาตัวต่างหาก
ฉันคิดเช่นนั้นพลางยื่นมือไปลูบผมข้างขมับของเขาเบา ๆ
เขาไม่ได้ปฏิเสธการเข้าใกล้ของฉัน ถ้าอย่างนั้นระดับความไม่สบอารมณ์ที่ฉันก่อก็น่าจะยังอยู่ในขอบเขตที่ควบคุมได้
“นายพักผ่อนเถอะ ฉันจะไปอ่านหนังสือแล้ว”