เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 238 ฉันก็เหมือนกัน
คาคาชิกล่าว “เฉาหลู่ เธอเองก็พูดอะไรบ้างสิ ไม่อย่างนั้นหมอนั่นก็จะเอาแต่ปล่อยตัวเพลื่อยไปเรื่อย ๆ แบบนี้!”
“นี่! อย่าดึงเฉาหลู่ไปข้างนายสิ! เฉาหลู่ไม่เหมือนนายนะ!”
ฉันมองคาคาชิ แล้วก็มองโอบิโตะ “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว จะยึดติดยังไงก็ไม่ช่วยอะไร ไม่สู้มองไปที่อนาคตดีกว่า?”
“ฮึ่ม! กะแล้วเชียว เธอเอาแต่ตามใจเขา...” คาคาชิบอกอย่างไม่พอใจ “วันนี้สำหรับฉันแล้ว มันเป็นวันที่สำคัญมากเลยนะ...”
โอบิโตะทำหน้างุนงง “วันอะไร?”
โฮคาเงะรุ่นที่สี่อธิบาย “นับจากวันนี้ไป คาคาชิก็เป็นโจนินเหมือนกับฉันแล้ว”
เขานำคำสั่งแยกทีมมาด้วย เพราะกำลังรบของโคโนฮะตึงตัวหนักมาก นับจากนี้คาคาชิจะรับหน้าที่เป็นหัวหน้าทีมของฉันกับโอบิโตะ นำพวกเราออกปฏิบัติภารกิจ ส่วนนามิคาเสะ มินาโตะจะแยกไปตั้งทีมของตัวเอง
ฉันสำรวจวีรบุรุษในตำนานผู้นี้ที่ทั้งความงามและชื่อเสียงล้วนเลื่องลือไปทั่วโลก เสื้อผ้าของเขามีรอยขาดหลายแห่ง บนใบหน้าก็มีร่องรอยความกร้านจากกาลเวลาที่ต้องร่อนเร่อยู่ข้างนอกมาหลายปี ไม่ใช่แค่เขา ร่างกายของคาคาชิกับโอบิโตะก็มีร่องรอยแบบนี้เช่นกัน