เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 226 หากมีวันหนึ่ง
อุจิวะ มาดาระกล่าวว่า “แต่ว่านะ ฉันน่ะเป็นคนที่เฉาหลูเอ่ยปากชวนมาด้วยตัวเองเชียวนะ ขอโทษที แต่ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ ฉันจะอยู่ที่นี่ต่อไปเรื่อย ๆ”
อาจารย์อิทาจิปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ฉันจึงมองตามไปแวบหนึ่งด้วย ก่อนจะดึงแขนเสื้อของอาจารย์อิทาจิเอาไว้
ตอนนี้ฉันมีเรื่องมากมายที่อยากคุยกับอาจารย์อิทาจิ ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างอุจิวะ มาดาระกับอาจารย์อิทาจิดูท่าจะไม่ค่อยสู้ดีนัก
ฉันไม่มั่นใจว่าในตอนที่อุจิวะ มาดาระอยู่ตรงนี้ การที่ฉันกับอาจารย์อิทาจิจะสื่อสารกันในโลกจิตจะปลอดภัยหรือไม่
แม้อาจารย์อิทาจิจะสามารถทำให้เวลาในวิชาลวงตาผ่านไปเนิ่นนาน ทั้งที่ในความเป็นจริงเวลาผ่านไปเพียงชั่วพริบตาเดียวได้ แต่สำหรับยอดฝีมือระดับอุจิวะ มาดาระแล้ว การลงมือมักต้องการเพียงแค่ช่วงชิงความได้เปรียบในเสี้ยวพริบตานั้นก็เพียงพอ
ฉันเงยหน้าขึ้นมองอาจารย์อิทาจิ เมื่อพวกเราสื่อสารกันด้วยพลังจิตวิญญาณบ่อยครั้งขึ้น พวกเราก็ยิ่งเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้นเรื่อย ๆ
แค่สายตาเพียงแวบเดียว หรือการเคลื่อนไหวเพียงท่าทางเดียว พวกเราก็สามารถเข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้ทันที
อาจารย์อิทาจิรับสัญญาณของฉันได้แล้ว ในเมื่อฉันไม่รู้เรื่องราวระหว่างเขากับอุจิวะ มาดาระ จึงให้เขาเป็นคนตัดสินใจว่าพอจะเชื่อใจได้หรือไม่ว่าอุจิวะ มาดาระจะไม่ลงมือจู่โจม เพื่อให้พวกเราสามารถสื่อสารกันตามลำพังได้สักครั้ง