เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 225 กระสุนจากหลายปีก่อน
“งั้น…… แค่ก!” ในที่สุดอุจิวะ มาดาระก็ปรับลมหายใจให้คงที่ได้ “จะตรงไปที่สะพานเทียนตี้เลยไหม?”
“อืม ตรงไปเลย”
“แต่ว่าพวกเรามีเวลาตั้งสิบวัน พอให้เที่ยวเล่นระหว่างทางได้อย่างสบาย ๆ แท้ ๆ…… ไม่คิดว่าน่าเสียดายบ้างหรือที่ไม่ได้ผ่อนคลายสักหน่อย?”
“ถ้าต้องเที่ยวเล่นกับนายน่ะ มันแปลกพิลึกเกินไปแล้ว”
ฉันแทบไม่เคยพูดจาแข็งกร้าวตรงไปตรงมาใส่ใครแบบนี้มาก่อน ทว่าทั้งที่ฉันไร้มารยาทถึงเพียงนี้ แต่อุจิวะ มาดาระผู้หยิ่งยโสขนาดนั้นกลับไม่มีท่าทีโกรธเคืองที่ถูกล่วงเกินเลยแม้แต่น้อย
นั่นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจ
น้ำเสียงของเขา กลับดูเปราะบางอยู่บ้าง “……จะว่าไปก็จริงสินะ”
อุจิวะ มาดาระไม่ได้ดึงดันจะไปเดินเล่นกับฉันต่ออีก ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะ…… บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้น ดูเหมือนจะมีความผิดหวังเจืออยู่เล็กน้อย